Ouderverstoting: de onmacht van het systeem dat leugens faciliteert
De doelstelling van dit verhaal is om een eerlijk beeld te geven van hoe ouderverstoting werkt en wat dit doet met kinderen en ouders. Het is mijn jarenlange strijd geweest tegen een systeem dat niet opgewassen blijkt te zijn tegen de destructieve kracht van ouderverstoting, veroorzaakt door in mijn geval een moeder en het falende eco-systeem van instanties, hulpverlening en rechtspraak.
De Strijd Tegen een Systemisch Falen
Wat is Ouderverstoting (Parental Alienation Syndrome – PAS)?
Ouderverstoting treedt op wanneer een kind “ineens en zonder goede reden geen contact meer wil met een ouder” waarmee voordien een prima band bestond. Dit wordt veroorzaakt door lastercampagnes en manipulaties van de verzorgende ouder, waardoor het kind de negatieve uitingen en haatgevoelens overneemt uit zelfbehoud, gevangen in een loyaliteitsconflict.
De Rol van het Systeem:
De kern van dit verhaal is niet de boosheid of frustratie van één man, maar het aantonen hoe hulpverleners, politie, advocatuur en rechters onbedoeld de vervreemding bekrachtigen. Dit systeem stelde de moeder in staat om haar leugens vol te houden, ondanks dat ik, de vader, in 2015 al wist dat zij eerder een ex-man had beschuldigd van mishandeling, waarna deze het contact met zijn dochters verloor. Maar ook, hij heeft in al die jaren erna nooit een poging gedaan om contact te zoeken of te blijven houden met zijn dochters.En er was een rechtszaak nodig om hem te ‘stimuleren’ kinderalimentatie te aan betalen. En om zijn eigen ‘falen’ kracht bij te zetten beschuldigt hij mij van “traumatiseren van de kinderen”. Niks makkelijker dan een ander de schuld geven van het eigen falen.
De systemische validatie van laster (2015 – 2017)
De onmiddellijke sabotage:
De strijd tegen ouderverstoting begon direct na mijn vertrek in januari 2015. Nadat ik haar voor de tweede keer confronteerde met een buitenechtelijke relatie. Mijn ex-vrouw begon lastercampagnes, dreigde de Politie in te schakelen met valse beschuldigingen van mishandeling, en zette de kinderen tegen mij op op door hun geheugen te ‘vervuilen’ met incorrecte verhalen en onware herinneringen.
Het falen van de Raad voor de Kinderbescherming (RvdK):
In 2017 legitimeerde de RvdK de vervreemding. De conclusie van hun rapport was dat ik de kinderen met rust moest laten. De ‘onderzoekers’ namen het standpunt van de kinderen — dat ze de vader niet meer wilden zien — eenvoudigweg aan als “okee, dan niet,” zonder de onderliggende redenen te onderzoeken. Behalve de ‘laksheid’ van de betreffende medewerksters is een andere oorzaak dat de RvdK wettelijk slechts een ‘inspanningsverplichting’ heeft en geen ‘plicht tot waarheidsvinding’. Rechters weten van dit probleem, maar nemen klakkeloos over wat de RvdK in hun rapport zet.
Onzorgvuldigheid en misclassificatie:
Ik protesteerde dat de onderzoekers onzorgvuldig te werk waren gegaan: ze deden geen feitenonderzoek noch waarheidsvinding, pasten geen hoor en wederhoor toe, en negeerden het feit dat het kind “letterlijk van de ene op de andere dag” de ouder verstootte. Ondanks dat ik in 2017 al aangaf dat er sprake was van ouderverstoting, werd ik als lastig en een “boze man” bestempeld, waarna het dossier direct de sticker ‘vechtscheiding’ kreeg. Dit onterechte advies zette mij vanaf dat moment al buitenspel.
Juridische impuniteit en gesaboteerde hulp
Geen consequenties voor sabotage:
Hoewel de rechtbank de moeder uitsprak dat zij moest meewerken aan trajecten bij hulpverleningsinstanties, heeft zij sinds 2016 in totaal drie van dergelijke trajecten gesaboteerd. Cruciaal is dat de moeder zich hieraan kon onttrekken “zonder enige (juridische) consequentie”.
De cyclus van de rechtsgang:
Omdat het systeem de moeder niet corrigeerde voor het negeren van de uitspraken, moest ik “een jaar later wederom naar de rechtbank stappen….. en een jaar later weer en een jaar later nog een keer”. Deze ineffectieve cyclus verzekerde de moeder van de tijd die nodig was om de vervreemding te verankeren. Bovendien had moeder een toevoeging- ik niet omdat ik teveel verdiende – waardoor moeder mij bijna letterlijk failliet heeft kunnen procederen.
De ‘Bewuste Onbekwaamheid’ – De Waarheid Zonder Herstel (2021)
Late erkenning zonder actie:
Bijna vijf jaar later (2021) constateerden zowel de RvdK als de rechtbank dat er wél sprake was en was van ouderverstoting. Hiermee bleken de beschuldigingen over mij “onterecht en onwaar”.
Weigering tot reparatie:
Zelfs na deze erkenning, deed het systeem niets om de oorzaak en gevolgen van de ouderverstoting te ‘repareren’. Dit wordt gezien als “een enorm kwalijke zaak en een bewuste onbekwaamheid van het hele systeem“.
Schending van wettelijke rechten:
De instanties faalden structureel in de informatieplicht. Ik werd niet geïnformeerd dat de rechter in augustus 2021 het ouderlijk gezag over de dochter bij de moeder had ontnomen, noch dat mijn dochter sinds december 2020 al in een pleeggezin verbleef. Het wettelijk recht van de vader op informatie werd niet gerespecteerd.
Bureaucratische obstructie en ‘Nul Rechten’ (2021 – 2022)
Het gesloten dossier:
Toen ik in actie kwam na de erkenning van ouderverstoting, weigerde de RvdK hun fout uit 2017 recht te zetten met het argument dat het dossier inmiddels “gesloten” was. Ze zaten in de “weerstand-modus”.
Obstructie bij Jeugdbescherming Gelderland:
Het was “enorm veel tijd en moeite” om überhaupt in contact te komen met Jeugdbescherming Gelderland; e-mails en terugbelverzoeken bleven onbeantwoord.
Onervaren beslissingen:
Toezeggingen van de voogd werden niet nagekomen. Een teamleider van Jeugdbescherming Gelderland, met een doctoraal Klinische Psychologie maar zonder gespecificeerde ouderverstoting deskundigheid, annuleerde een geplande afspraak met mij op eigen initiatief. Zijn motivatie was dat de dochter (die de moeder zojuist had verstoten, een symptoom van PAS) niet openstond voor contact. Dit toonde aan dat instanties uitgaan van “wat er niet mogelijk is, in plaats van te denken én ernaar te handelen van wat er wél mogelijk is”.
Het commerciële bedrijf:
Na een overdracht van het dossier werd ik door een nieuwe dossierbeheerder direct als “lastig” weggezet. Deze nieuwe beheerder beweerde dat een vader zonder gezag “nul rechten” heeft en dat de instantie alles deed om de dochter te beschermen tegen haar vader, die in hun ogen de “grote boosdoener” was. Dit gebeurde ondanks de wetenschap dat het gezag van de moeder ontnomen was. Dit gedrag is tekenend voor een instantie die handelt als “een commercieel bedrijf” dat omzet wil draaien en “geen zin heeft in moeilijk gedoe”.
Conclusie: de prijs van de ‘Keten-infantiliteit’
De systemische tekortkomingen – de onzorgvuldige aannames, het negeren van de wettelijke informatieplicht en het weigeren van herstel – werkten de ouderverstoting willens en wetens in de hand. De weigering om de leugens van de moeder te corrigeren, zelfs nadat deze bewezen onwaar waren, betekende dat niemand iets deed om het contact tussen mij en mijn dochter te herstellen.
Het hele ‘eco-systeem’ werkt vaak op basis van ‘weerstand-modus’ en procedurele starheid, waardoor de leugens van de vervreemdende ouder impliciet worden gevalideerd, met ernstige (psychische) schade voor de kinderen tot gevolg.
Ik heb vanaf 2015 geen enkel contact meer met mijn dochter; elke poging van mijn kant is onmogelijk gemaakt of gesaboteerd door mijn ex-vrouw. Jarenlang zijn herinneringen bij mijn dochter vervuild en zijn leugens verspreid.
Update oktober 2025
Nieuwe ontwikkelingen, maar deze hou ik als respect voor mijn dochter en haar zussen privé.
Tenslotte
Morgan Freeman zei ooit:
“Er komt een moment in je leven waarop je niets meer hoeft te bewijzen aan iemand. Niet omdat je opgeeft, maar omdat je bent gegroeid.’ En dat is waar. Met de jaren stop je met achter goedkeuring aan te rennen. Je wordt moe… Moe van uitleggen wat niemand wil horen. Moe van wachten op eerlijkheid waar alleen maskers zijn. Moe van samen zijn met mensen die fysiek aanwezig zijn, maar geestelijk niet. Moe van wachten: Berichten die nooit komen. Verontschuldigingen die nooit verschijnen. Dan neem je een andere beslissing. Je kiest voor vrede. Voor stilte in plaats van ruzie. Voor weggaan in plaats van jezelf kapot te maken. Je bewijst niets meer, je stapt gewoon terug. Niet omdat je zwak bent, maar omdat je eindelijk rustiger bent. Het grootste gebaar van eigenliefde is niet anderen altijd boven jezelf plaatsen. Het is ermee stoppen. Het is geen egoïsme. Het is genezing. Het is volwassenheid. En dan verandert het leven. Omdat echte mensen je voelen. Zonder dat je iets vraagt. Zonder strijd om erbij te horen.”