Ouderverstoting. Wat is dat?

“Er is sprake van ouderverstoting als een kind ineens en zonder goede reden geen contact meer wil met een ouder waarmee het voor de scheiding een prima band had”

De conflicten tussen de ouders gaan meestal over gezag, zorg, omgang en/of financiën. In zo’n situatie is de kans groot dat een ouder – door de eigen scheidingsemoties – de belangen van het kind uit het oog verliest. Vaak is dat de ouder waar het kind na de scheiding woont of de meeste tijd verblijft. Deze ouder betrekt het kind in het conflict door zich consequent negatief en denigrerend over de ex-partner ofwel de andere ouder uit te laten en de omgang met die ouder te frustreren. Die ouder kan niets meer goed doen en vertegenwoordigt alles wat fout en slecht is, de andere ouder (de veroorzaker) vertegenwoordigt al het goede.

Wanneer de ex-partner narcistisch is

Wanneer de ex-partner narcistisch is, zal deze vaak proberen de kinderen tegen de andere ouder op te zetten. Dit gebeurt vaak door de ene ouder zwart te maken en situaties te manipuleren; de omgang wordt tegengewerkt of zo moeilijk mogelijk gemaakt. Kinderen worden dusdanig gebrainwasht en gemanipuleerd, dat zij vaak de narcistische ouder die deze technieken inzet, gaan volgen en niet meer aan heldere waarheidsbevinding kunnen doen. Een scheiding is voor kinderen al zo heftig en ingrijpend en als de narcistische ex de boel dan ook nog eens gaat lopen verzieken, wordt het voor een kind al helemaal verwarrend. Ze weten niet meer welke ouder de waarheid spreekt en worden enorm aangetast in hun gevoel van zekerheid en veiligheid. Ieder kind heeft zaken die hij/zij mateloos irritant vindt van zijn/haar ouders. De narcist zal deze uitvergroten. Er worden bewust nare herinneringen opgehaald en negatieve eigenschappen van de andere ouder uitvergroot. Door deze alsmaar aan te kaarten en te herhalen, wordt een kind langzaamaan afwijzend ten opzichte van de andere ouder en negatief geprogrammeerd. Het kan ook zo zijn dat er andere factoren een rol spelen, zoals intimidatie die door de narcistische ouder wordt toegepast of het kind is bang voor straf, waardoor het maar voor de onveilige en instabiele ouder kiest, dit kan ook een loyaliteitskwestie zijn. Een kind voelt feilloos aan welke ouder stabiel is en welke niet.

Ik wist wat mij zou gaan overkomen

Voordat ik in januari 2015 besloot te vertrekken van mijn ex-vrouw – nadat ik er achter was gekomen dat ze voor de 2e keer een buitenechtelijke relatie was begonnen – was de verstandhouding met mijn dochter Ismey en stiefdochter (die ik beschouw als mijn dochter) Ymana close en liefdevol. Ook met haar 2 oudere zussen, waarvan de oudste destijds was gediagnosticeerd met PPD-NOS. Dit trok in die tijd een enorme wissel op ons gezin en de relatie tussen mijn ex-vrouw en mij. Maar we hebben dit ‘overleefd’.

De kinderen hebben er detijds notabene zelf voor gekozen om mijn achternaam te gaan gebruiken. Dat ontroerde me, en tot op de dag van vadaag nog steeds.

Toen mijn ex-vrouw het zich realiseerde dat mijn beslissing definitief was, draaide haar gedrag zich om als een blad aan een boom. Was ik eerst van plan om een aantal dagen in een hotel te verblijven om rust in de situatie te brengen, dit heeft uiteindelijk 3 maanden geduurd. Want ik mocht van de één op de andere dag mijn/ons huis niet meer in. Ze dreigde met inschakelen van de Politie (want ik mishandelde haar zogenaamd) als ik voor de deur stond. Ik mocht de kinderen niet meer naar school brengen, geen schone kleren ophalen of de was doen (ik ben met een reiskoffer kleren vertrokken). Ik mocht niet meer met de honden wandelen en ga zo maar door.

Na 3 maanden vond ik in de buurt een 1-slaapkamer flatje en had weer een eigen plek. Maar, mijn ex aanvaardde zonder enige schaamte wel dat ik alles bleef betalen; qua hypotheek (die op beider naam stond), boodschappen en kosten voor levensonderhoud. Sterker nog; na 4 weken trok haar (destijds nieuwe) vriend bij haar in; in mijn huis…..

Deze situatie heeft uiteindelijk iets langer dan een jaar geduurd. En was voor mij financieel niet te behapstukken. Onderwijl deed mijn ex geen enkele poging om iets voor haarzelf te zoeken en mocht de makelaar het huis niet in om het te taxeren, indien we het gingen verkopen. Lang verhaal waarin veel meer gebeurd is; teveel om op te noemen…

De lastercampagne en manipulaties doen hun werk, het kind neemt de negatieve uitlatingen en haatgevoelens over en wil – uit zelfbehoud – uiteindelijk niets meer met de andere ouder te maken hebben. Het kind ‘verstoot’ de ouder uit zijn of haar leven door te weigeren nog contact met die ouder te hebben. Voor de buitenwereld lijkt het kind die keuze zelf te maken, maar het doet dit slechts onder de enorme druk van het loyaliteitsconflict wat door de lastercampagne en indoctrinatie is ontstaan. Ouderverstoting veroorzaakt ernstige (psychische) schade bij kinderen, waar ze vaak de rest van hun leven last van houden.

Terugkijkend, ik had allang beter moeten weten. Het eerste huwelijk van mijn de moeder van onze dochter was ook gestrand om – volgens haar eigen zeggen – mishandeling door haar ex-man. Die had na hun scheiding om die reden ook geen enkel contact meer mijn hun 3 dochters. In mijn ‘onschuld’ heb ik al die jaren geloofd dat wat mij verteld werd de waarheid was. Want, wie liegt er over dat soort dingen? Helaas kwam ik er te laat achter dat er klaarblijkelijk wel mensen die daar over liegen. Na een aantal jaren werd duidelijk dat haar verhalen niet klopte. Ik had contact gezocht met haar ex-man, omdat ik nieuwsgierig was. Hij vertelde me dat het geen contact meer hebben met zijn kinderen geen vrije keuze was. Hij is destijds tijdens hun scheiding overrompelt door de beschuldigingen door zijn ex in combinatie met een slechte advocaat; die niet opkwam voor zijn client.

Dus, ik wist min of meer dat dit mij ook zou gaan overkomen als ik mijn ex zou gaan verlaten. Ik ben te lang in een huwelijk blijven hangen; omwille van de kinderen – ik wilde hen een tweede echtscheiding besparen – ‘durfde’ en wilde ik de beslissing niet nemen. Maar, als gevolg van gebeurtenissen die ik hier niet zal omschrijven heb ik uiteindelijk toch besloten om te vertrekken uit het manipulatieve huwelijk en voor mezelf te kiezen. Dat ik de kinderen als gevolg daarvan heb achtergelaten bij ‘zo’n moeder’ heb ik heel veel verdriet over gehad, en nog steeds.

“Ouderverstoting is emotionele kindermishandeling”

Deskundigen, waaronder de Kinderombudsman, zijn het er over eens dat ouderverstoting (de term komt van het Engelse Parental Alienation ofwel PA) een ernstige vorm van kindermishandeling is.

Ouders die dit meemaken, hebben in eerste instantie geen idee wat hen overkomt. Hun eigen kinderen keren zich tegen hen, gedragen zich steeds vijandiger en willen uiteindelijk niets meer met hen als ouder te maken hebben. Tegen de tijd dat ouders beseffen wat er werkelijk aan de hand is, dat het ouderverstoting heet en dat zij lang niet de enige zijn die dit overkomt, is het vaak al te laat.

De kinderen staan dan al volledig onder invloed van de manipulerende ouder. De verstoten ouder staat machteloos, verliest alle grip op de situatie en de eigen kinderen en is niet meer in staat het tij te keren. Vaak hebben deze ouders dan al nutteloze rechtszaken en uitzichtloze trajecten bij de kinderbescherming en jeugdzorg achter de rug. Het haalt allemaal niets uit. Deze ouders worden – door hun ex-partner – op een uiterst wrede wijze buitenspel gezet en uit het leven van hun eigen kinderen gewerkt.

In mijn geval betekende het in de praktijk dat ik – ondanks dat ik in eerste instantie 3 rechtszaken heb gewonnen – vanaf medio 2015 geen enkel contact meer heb met mijn dochters. Hun moeder kwam gewoonweg de uitspraken van de rechtbank niet na; zonder dat dit gevolgen voor haar had. Iedere keer moest ik weer naar de rechtbank – wat mij telkens 6K kostte en moeder niks, want die had een toevoeging. Ze heeft me dus simpelweg ‘failliet’ geprocedeerd.

(Mogelijke) gevolgen van PAS voor het kind

Ouderverstoting heeft voor kinderen nogal wat gevolgen. Zo kunnen zij te maken krijgen met het syndroom ouderverstoting (ook wel PAS genoemd). Kinderen krijgen hierbij allerlei klachten, zowel fysiek als geestelijk. Het niet houden aan de omgangsregeling en bijvoorbeeld de kinderen niet met de andere ouder laten bellen is vaak het begin van ouderverstoting. Het ouderverstotingsyndroom heeft vaak een boemerang effect op latere leeftijd. Zodra een kind in de gaten krijgt dat de ouder bij wie zij altijd hebben gewoond altijd heeft gelogen over de andere ouder en dat de verhalen die werden verteld eigenlijk helemaal niet klopten, voelt het kind zich bedrogen. Het gevolg hiervan is dat het kind contact gaat zoeken met de verstoten ouder en vaak niets meer te maken wil hebben met de ander. Alleen als de verstoten ouder het kind probeert aan te moedigen om het probleem met de ander op te lossen door te praten, dan kan het syndroom zich (met goede hulp) enigszins herstellen.

  • psychologische klachten (angst, depressie, agressie, psychosomatische reacties, etc. )
  • verminderd gevoel van eigenwaarde
  • verliezen van contact met eigen gevoelens
  • verminderde prestatie op intellectueel gebied
  • gebrekkige sociale ontwikkeling
  • verminderd vertrouwen in anderen
  • onlogisch redeneren
  • drugs en/of alcoholmisbruik
  • gebrekkige oplossingsvaardigheden
  • identiteitsproblemen

“In 90% van de gevallen is het de vader die wordt verstoten, in 10% de moeder”

Signalen van een ouder die (kunnen) duiden op het veroorzaken van ouderverstoting:

  • De ene ouder betrekt het kind bij de eigen volwassen problemen rondom de scheiding waarbij het kind allerlei (voor het kind) gruwelijke informatie krijgt waar het qua leeftijd nog niet aan toe is. Die ouder zet zichzelf daardoor neer als slachtoffer en de andere ouder als dader. Omdat het kind de informatie over de andere ouder niet vanuit het eigen perfectief kan zien, kiest het kind (uit liefde en medeleven) partij voor de manipulerende ouder…
  • De ene ouder deelt het leed over de scheiding met het kind alsof het een gelijkwaardige ‘vriend of vriendin’ is.
  • De ene ouder praat zeer negatief over de andere ouder in het bijzijn van het kind.
  • De ene ouder overdrijft de tekortkomingen van de andere ouder.
  • De ene ouder werkt niet of zeer moeizaam mee aan de (door de rechter vastgestelde) omgangsregeling met de andere ouder.
  • De ene ouder geeft de uitwonende ouder geen informatie over de ontwikkelingen van het kind op school, medische aangelegenheden en andere zaken die van belang zijn en neemt belangrijke beslissingen zonder met de andere ouder te overleggen (ondanks dat de ouder dit wettelijk verplicht is). Daarmee wordt de andere ouder als nutteloos, waardeloos en ‘niemand om rekening mee te houden’ neergezet. Het kind neemt dat over.
  • De ene ouder laat het kind niet met rust (of tot rust komen) als het kind bij de andere ouder is. Dit doet hij/zij door continu contact te zoeken via telefoon, Skype, e-mail, sms, Whatsapp, Facebook et cetera. Zo gaat de negatieve beïnvloeding ‘gewoon’ door, ook als het kind bij de andere ouder is.
  • De ene ouder laat het kind (en anderen) geloven onmisbaar te zijn voor het kind. Dit staat de ontwikkeling naar zelfstandigheid in de weg.
  • De ene ouder beschuldigt de andere ouder van mishandeling, bedreiging, incest en slechte behandeling van het kind, maar kan dit niet hard maken. Het kind ontwikkelt door deze verhalen wel een angst (voor de andere ouder) en gaat het als waarheid zien.
  • De ene ouder heeft telkens excuses waarom het kind niet naar de andere ouder kan gaan en legt de ‘schuld’ neer bij het kind door te zeggen dat ‘het kind zelf zegt dat het niet naar die andere ouder toe wil’.
  • De ene ouder onderwerpt het kind na een bezoek aan de andere ouder aan een kruisverhoor. Deze ouder wil vooral horen hoe ‘afschuwelijk’ het was bij de andere ouder; dit bevestigt de al aanwezige negatieve gedachtestroom. Het kind durft op den duur niet meer te zeggen dat het wel leuk en gezellig was bij de andere ouder.
  • Broertjes en zusjes met ouderverstoting worden ingezet om de negatieve beïnvloeding te versterken.
  • De ene ouder laat een jong kind zelf bepalen of en wanneer het naar de andere ouder wil, in plaats van de omgangsregeling na te leven. Op den duur durft het kind niet meer bij de ene ouder aan te geven dat het (eigenlijk heel graag) naar de andere ouder wil. Het kind wil onrust en ‘strijd’ met de ouder vermijden en spreekt het verlangen naar de andere ouder niet meer uit. Het kind is bang voor de afwijzing van de manipulerende ouder of wil niet voor een keuze (tussen de ouders) worden gesteld.

Leed voor de verstoten ouder

Uiteraard is er het leed voor de ouder die verstoten wordt.

  1. Een kind verliezen
    – Geen contact kunnen hebben, is frustrerend. Dat gevoel knaagt en vreet aan het ouder willen zijn en niet meer kunnen of mogen ouder zijn.
    – Het sterke gevoel van “Ik kon er niet bij”, haalt je als ‘verstoten’ ouder neer. Het onvermogen om ouder te zijn.
     
  2. Onbegrip van de omgeving
    “Als het kind niet meer mag komen, dan zullen daar wel redenen voor zijn”. De mening van buitenstaanders snijdt als een mes.
    – Ook professionelen zijn soms in dit bedje ziek, aldus L. Driesen.
     
  3. Sterk gevoel van machteloosheid
    – Niets kunnen veranderen aan de situatie, want elk contact met het kind wordt deskundig afgeschermd door de ouder waar het kind verblijft.
    – Het gevoel het allemaal te moeten ondergaan.
     
  4. Heb ik het wel goed gedaan? Een passieve houding om het kind de tijd te geven, werkt tegen de ‘verstoten’ ouder.
    – Ouder is zich niet bewust van het beginnend contactverlies
    – Ouder heeft zich mogelijks te snel neergelegd bij de wens van het kind
    – Ouder wil geen strijd via de rechtbank en aanvaardt de situatie hetgeen vaak bij de omgeving de mening versterkt: “Hij/zij geeft het op“.
     
  5. Grootouders blijven ook in de kou
    – Grootouders die niets met de onmin te maken hebben, delen mee in de klappen en zien hun kleinkind niet meer. Ook voor hen wordt elk contact met het kind afgeschermd.

‘Leed’ voor de ouder bij wie het kind verblijft

Hoe kan het dat die ouder ook ‘leed’ ervaart? Toch is het zo:

  • De zorgouder, de ouder bij het kind verblijft, moet krampachtig de situatie bewaken en controleren.
    – Constant de focus houden.
     
  • Constant blijven indoctrineren en de andere ouder blijven demoniseren
    Vaak wordt het kind afgedreigd: “Als je toch naar papa gaat, dan blijf je daar maar, je moet niet meer terug komen”.​
     
  • Angst voor een eventueel contactherstel
     Omdat de verstotende ouder bang is dat haar/zijn leugens zullen uitkomen.
  • Op lange termijn krijgt de ouder die de andere ouder heeft verstoten de rekening
    – Het kind wijst de ouder dan op zijn/haar beurt af: “Jij hebt onterecht gezegd dat papa niet goed was”. “Je hebt alle brieven en verjaardagskaartjes achtergehouden”. “Je hebt nooit gezegd dat papa met me conbtact wou hebben, je hebt me onwetend gehouden”.
    – Dit kan een dramatisch effect hebben voor het kind, dat zich verongelijkt voelt en een vader of moeder werd onthouden.
    – Ook voor de ouder die het kind voor zich alleen wilde: het kind verstoot dan die ouder of zet het contact op een laag pitje.

In mijn geval heeft de moeder alles uit de kast getrokken om het contact tussen mij en de kinderen te frustreren en onmogelijk te maken. Het contact met alle – voorheen – gezamenlijk vrienden is door haar verbroken. Immers, die kunnen de leugens van moeder ontkrachten tegenover de kinderen.

Het heeft me 2 jaar geduurd om de school van onze jongste dochter ervan te overtuigen dat er geen sprake is van mishandeling of van een contactverbod. Wat voorheen door school klakkeloos werd aangenomen, onder het mom van “we willen het beste voor ‘het kind'”; dus namen ze in eerste instantie die leugens voor waarheid aan. Immers; wie zou daar over liegen? Pas nadat school meermaals zelf geconfronteerd werden met de leugens en valse beloften van moeder, draaide ze bij en werd het contact tussen mij en school hersteld.

Hoe ouderverstoting meer herkenning en erkenning geven?

  1. Er is nood aan meer wetenschappelijk onderzoek
    – Over hoeveel kinderen gaat het?
    – Welke mechanismen spelen en wat zijn de allereerste symptomen van ouderverstoting?
    – Hoe beleven kinderen ouderverstoting (wat maken ze mee?)
     
  2. Er is nood aan training en opleiding
    – Praten met kinderen die een ouder verstoten is niet eenvoudig en vergt veel deskundigheid.
     
  3. Er moet worden gesleuteld aan de organsiatie
    – Justitie moet snel ingrijpen.
    – Studie naar de mogelijkheden om snel op de bal te spelen.
    – Hoe kan een snel antwoord gegeven worden op een hulpvraag van een verstoten ouder.
    – Op welke wijze kunnen justitie en de hulpverlening structureel en functioneel samenwerken.
     
  4. Er is nood aan aanpassingen in de wetgeving

Gelukkig is er de laatste jaren steeds meer aandacht voor dit onbeschrijfelijk onrecht. Ik verwijs naar:

Commissie-Rouvoet wil ‘scheidingsloket’ in gemeenten

Het kan en moet beter bij scheidingen, omwille van het kind.

Scheiden… en de kinderen dan? Commissie-Rouvoet wil maatregelen

Minister Dekker stuurt het ‘Adviesrapport Expertteam ouderverstoting/complexe omgangsproblematiek’ naar de Tweede Kamer.

Specialist moet ouderverstoting bij vechtscheiding voorkomen.

Dekker wil ouders die kind weghouden bij ex harder aanpakken.

Minister Dekker: ‘Zet speciale agent in tegen vechtscheidingen’.

‘Voorkom ouderverstoting door inzet van specialist’.

Mijn strijd is nooit over

Helaas is mijn strijd nog niet voorbij en geef ik niet op. Ik blijf vechten voor mijn dochter Ismey Maresch en stiefdochter, dat is bewezen schadelijk voor hun ontwikkeling. Maar ook voor de oma van mijn dochter en stiefdochter; ook zij heeft niets gedaan wat het niet hebben van contact met haar kleindochter(s) ‘rechtvaardigt. Of mijn broer en zussen – en hun kinderen – die al jarenlang geen contact meer hebben met hun nicht(jes).

Maar ik vecht ook tegen de incompetentie van de keten van hulpverleners, rechterlijke macht en de advocatuur. In alles ontbreekt het aan de insteek om te zoeken naar de oorzaak van de problemen en vervolgens het begeleiden naar een oplossing. Want ouderverstoting is in mijn ogen een misdaad en psychische mishandeling van kinderen.

Zelfs een rechter raakte privé verstrikt in het web van het rechtssysteem

En onlangs (artikel 31 mei 2021) heeft rechter Nathalie van Waterschoot hetzelfde meegemaakt; ook zij raakte verstrikt in een vechtscheiding en kwam klem te zitten tussen de raderen van de rechtspraak en hulpverlening. Haar ‘coming out’ heeft veel reuring veroorzaakt binnen haar/hun vakgebied; dat is an sich prima. Maar we zijn er nog lang niet. Zolang er door instanties als bijvoorbeeld de Raad voor de Kinderbescherming klakkeloos wordt aangenomen en opgeschreven wat moeder – en in mijn geval de beinvloedde kinderen – beweert en er geen waarheidsvinding wordt gedaan, verandert er niks. Want die klakkeloos overgenomen leugens worden vervolgens weer net zo makkelijk overgenomen door de rechtbank.

DIT MOET STOPPEN.

Update eind september 2021

Ik ontving vorige week een bericht van mijn advocate dat in augustus 2021 de rechter het Ouderlijk Gezag over onze dochter bij mijn ex heeft ontnomen. Maar nog erger: mijn dochter zit sinds december 2020 al in een pleeggezin.

NIEMAND HEEFT MIJ HIEROVER OP DE HOOGTE GESTELD!

Ik vind het bizar en onbegrijpelijk hoe dit mogelijk is in een land als Nederland. Of misschien moet ik juist zeggen dat het alleen maar mogelijk is in dit land.

Uiteraard heb ik direct actie ondernomen en contact gezocht met de Raad voor de Kinderbescherming en Jeugdbescherming Nederland; omdat ik me zorgen maak over mijn dochter.

Update begin oktober 2021

Zoals ik heb laten weten hoorde ik begin september van mijn advocate dat het geplande Kort Geding tegen mijn ex niet door hoefde te gaan. Omdat in augustus de rechter haar het ouderlijk gezag had ontnomen. En bovendien hoorde ik ook dat mijn dochter sinds december 2020 in een pleeggezin woont. Een enorme verrassing voor me. En wat een drama voor mjn dochter!

Augustus 2021: na onderzoek van de Raad voor de Kinderbescherming is men tot de conclusie gekomen dat moeder niet in staat is om haar rol als verantwoordelijke moeder in te vullen. Uit respect en vanwege privacy zal ik hier geen onderdelen uit de Beschikking van agustus 2021 vermelden; maar wat er gebeurd is, is hartverscheurend. De conclusie was in elk geval dat de rechter in augustus 2021 heeft besloten om moeder het ouderlijk gezag over mijn dochter te ontnemen. Het woord ‘ouderverstoting’ staat nergens in de Beschikking vermeld, maar het druipt er vanaf.

Wat mij frustreert is het volgende: in 2017 was de conclusie van het rapport van de Raad voor de Kinderbescherming dat het beste voor de kinderen zou zijn dat ik hen met rust zou laten. Want: ze hebben aangegeven in de gesprekken met de ‘onderzoekers’ mij niet meer te willen zien. De redenen erachter zijn niet onderzocht, maar gewoonweg aangenomen als “okee, dan niet” en dat in hun verslag opgeschreven. Ik heb samen met mijn advocaat daar protest tegen aangetekend, ook ingebracht in het dossier dat naar de rechtbank is gegaan. Mijn protest was dat de ‘onderzoekers’ onzorgvuldig te werk waren gegaan; niet aan feitenonderzoek noch aan waarheidsvinding hadden gedaan. Bijvoorbeeld geen hoor en wederhoor bij mensen uit de omgeving van ons gezin. Of advies gevraagd aan een externe deskundige over: “waarom zouden kinderen van de bijna letterlijk de ene op de andere dag zeggen dat ze hun vader niet meer willen zien?”. Destijds in 2017 gaf ik dus al aan dat er sprake was van ouderverstoting. Maar, men vond mij lastig en een boze man. Plakte direct de sticker ‘vechtscheiding’ op ons dossier en hebben mij vanaf 2017 al direct buitenspel gezet als gevolg van het advies. De uitspraak van de zitting die er op volgde was weliswaar dat moeder zich moest houden aan haar wettelijke informatieplicht en moest meewerken aan trajecten bij een hulpverleningsinstanties (ze heeft er sinds 2016 3 gesaboteerd), maar dat kon ze gewoon zonder enige (juridische) consequentie hieraan onttrekken. Niemand die daar iets van zei of dat ik er iets tegen kon doen; behalve een jaar later wederom naar de rechtbank stappen….. en een jaar later weer en een jaar later nog een keer.

En nu, bijna 5 jaar later constateert zowel de Raad voor de Kinderbescherming als de rechtbank dat er wél sprake is en was van ouderverstoting, maar doen er vervolgens niks aan om de oorzaak én gevolgen daarvan te ‘repareren’. Dat vind ik een enorm kwalijke zaak en een bewuste onbekwaamheid van het hele systeem.

Terug naar september 2021: toen ik hoorde dat mijn dochter sinds december 2020 in een pleeggezin woont en ik in augustus hoorde over ontnemen van het ouderlijk gezag, ben ik direct in actie gekomen. Als eerste bij de Raad voor de Kinderbescherming; hen er op attent makend dat ik in 2017 al had aangegeven dat er sprake was van ouderverstoting; maar door hen niet werd geloofd. Nu ze in 2021 het zelf ook hebben geconstateerd, dan zou het toch niet onlogisch van mij zijn dat ze hun ‘fout’ recht gingen zetten? En dus bijvoorbeeld een traject bij een hulpverlenings instantie kunnen starten om contact tussen mijn dochter en mij te herstellen? Maar hun antwoord was een resoluuut “nee, want dat dossier is inmiddels gesloten”. Ik was en ben verbijsterd over dit antwoord….. Ik heb dan ook – na een aantal mails heen en weer met een medewerker die alleen maar in de weerstand-modus zat – een klacht ingediend. Die werd redelijk snel opgepakt en ik werd gebeld door een mevrouw van de afdeling Klachten. Dat er destijds een verkeerde beslissing is genomen zou niet teruggedraaid worden, maar ze wilde me wel helpen om een ingang te vinden bij de voogd bij mijn dochter. Om met haar een gesprek te hebben.

Het heeft tot begin november geduurd tot het daadwerkelijk is gekomen tot de aanzet tot maken van een afspraak met de voogd van mijn dochter. Waarom heeft het zolang geduurd? Omdat het me enorm veel tijd en moete heeft gekost om überhaupt in contact te komen met iemand van Jeugdbescherming Gelderland. Mijn e-mails & brieven bleven onbeantwoord, en mijn terugbelverzoeken werd niet op gereageerd. Pas nadat ik een mail gestuurd had naar de directie kwam er beweging in en werd ik gebeld. Het eerste gesprek met een mevrouw van Jeugdbescherming Nederland verliep qua sfeer aardig. Ze beloofde me dat de voogd van mijn dochter telefonisch contact met me zou opnemen. Dat gebeurde inderdaad na een paar dagen. Maar, vervolgens werden er allerleid toezeggingen gedaan door de voogd van mijn dochter, die vervolgens niet werden nagekomen. Ik werd niet teruggebeld op afgesproken dagen, er werd niet gereageerd op mijn email waarom ik niks hoorde en als klap op de vuurpijl vertelde die voogd me dat het beloofde gesprek niet door kan gaan, omdat mijn dochter dat niet wilde… Dat wist ik uiteraard al – dat is een symptoom van ouderverstoting – maar zoals ik herhaaldelijk had aangeveven, ik wil graag in eerste instantie alleen met de voogd een gesprek. Om te horen hoe het met mijn dochter gaat, of ik ergens mee kan helpen (financieel of praktisch), hoe het gekomen is waarom ze in een pleeggezin woont, etc. Daarnaast wees ik haar op het feit dat ik nog steeds wettelijk recht heb om geinformeerd te worden over mijn dochter. Na enige weken kwam er dan eindelijk een beetje beweging in, en zou ze gaan overleggen met collegae wanneer de afspraak gemaakt kan worden. Een definitieve datum moet nog gemaakt worden. Maar het lijkt alsof er een positieve ontwikkeling in gang is gezet.

Daarnaast hoorde ik via het sociale netwerk dat de 3 dochters van mijn ex weer contact hebben gezocht met hun biologische vader. Als eerste ben ik enorm blij voor hen dat ze elkaar weer gevonden hebben in elkaars leven. Ik had hem in 2017 een brief geschreven of hij ervoor openstond om samen te werken met me in de zaak tegen ouderverstoting, maar dat was een te zware emotionele belasting voor hem. Ik vond dat jammer en verdrietig, maar begreep en respecteerde zijn keuze.

Alle details zal ik opnemen in mijn boek (zie onderaan deze pagina).

Update begin januari 2022

Van november tot en met december ’21 heb ik bijna wekelijks contact gehad met de instanties Raad voor de Kinderbescherming (via een klacht die ik had ingediend) en Jeugdbescherming Gelderland (idem). Om met hen te overleggen op welke manier ik mijn rol van vader weer kan gaan invullen. Was eerst hun argument dat mijn dochter mij niet wilde zien, later werd dat genuanceerd omdat ze zich wellicht realiseerden dan dat juist de symptomen zijn van kinderen met ouderverstoting. Immers, mijn dochter wil inmiddels haar eigen moeder ook niet meer zien. En daarnaast heb ik het recht om geinformeerd te worden over hoe het met mijn dochter gaat. Dat leek te lukken, want de voogd van mijn dochter had in november 2021 toegezegd een afspraak met me te willen maken. Vanwege Kerst etc. zou de afspraak dan in januari 2022 gaan plaatsvinden.

De afspraak werd in de week na Kerst bevestigd door de mevrouw van de Raad voor de Kinderbescherming. Alle seinen leken dus op groen te staan en ik durfde bijna niet te hopen dat er wellicht een heel klein lampje brandt aan het einde van de donkere tunnel waar ik (en mijn dochter) al vijf jaar in zit…. En toen kreeg ik op 7 januari 2022 een mailtje van een meneer die Teamleider is bij Jeugdbescherming Gelderland. Hij had op eigen initiatief besloten dat de afspraak niet door zou gaan. Zijn motivatie: “De reden is dat in de afgelopen periode steeds duidelijker is geworden dat uw dochter niet open staat voor contact met u en ze wil ook niet dat haar voogd in gesprek gaat met u. Ik zal u in de loop van de volgende week nog een brief sturen waarin ik een en ander nog wat uitgebreider zal toelichten. Maar bij deze bent u dan op de hoogte dat de afspraak van X januari om 14 uur niet door zal gaan.”

Ik heb hem direct gebeld en gevraagd naar de achterliggende motivatie en of hij de deskundigheid bezit om over dit onderwerp (ouderverstoting) een professionele beslissing te kunnen nemen. Maar hij hield me in alles op afstand; wilde nergens op ingaan en verschool zich alleen maar achter zijn voornemen dat hij mij een brief zou sturen. Volgens zijn LinkedIn profiel heeft hij een doctoraal Klinische Psychologie en lees ik verder niks over ouderverstoting deskundigheid. Daarnaast vind ik het uitermate opmerkelijk dat hij zijn 2 collegae passeert, door de afspraken die ik met hen had gemaakt zonder enige inhoudelijke motivatie aan de kant te schuiven.

Kortom, ik ben wederom 1 stap vooruit en 2 stappen achteruit gegaan. Uiteraard zal ik hier niet bij laten zitten, maar deze situatie is tekenend voor alle instanties waar ik de afgelopen jaren mee te maken heb gehad. Iedereen gaat uit van wat er niet mogelijk is, in plaats van te denken én ernaar te handelen van wat er wél mogelijk is. Want hoe je het ook went of keert: kinderen die niet opgroeien met beide ouders in beeld zijn beschadigd en dat wreekt zich later later nóg meer.

Update begin februari 2022

Nadat in eerste instantie de afspraak bij Jeugdbescherming was afgezegd is het me ‘via gedoe’ uiteindelijk toch gelukt om een nieuwe afspraak te maken. Deze heeft plaatsgevonden op vrijdag 4 februari 2022, waarbij ik me heb laten vergezellen door een medewerkster van Adviespunt Zorgbelang. Een vriend van me is werkzaam in deze sector – dus hij weet af van mijn ‘strijd’ – en heeft me met hen in contact gebracht. De toegevoegde waarde is dat als je je door zo iemand bij laat staan tijdens het gesprek, ze zich richten op de procedures en te volgen regels etc. Zelf – als ‘slachtoffer zijnde – zou je in de spreekwoordelijke valkuil kunnen stappen van emoties en daardoor het gesprek een richting geven die je eigenlijk niet op wilt. De andere kant van de tafel heeft namelijk nul emotie (terecht, want het is ‘maar’ hun werk, en als je pech hebt ontbreekt het die persoon ook aan empathie). Dus, iemand met verstand van zaken en ‘twee horen meer dan één’ is van toegevoegde waarde.

Ook belangrijk: spreek vooraf – dus als je de afspraak maakt – een agenda af met punten die je wilt bespreken en jouw verwachtingen van de afloop het gesprek. En vraag of er een verslag van wordt gemaakt. Dan staat dat tenminste zwart op wit en voorkomt eventueel achteraf misverstanden over wat er gezegd is, en niet.

De meneer met wie we de afspraak hadden is Teamleider bij Jeugdbescherming Gelderland en dus leidinggevende van de voogd van mijn dochter. Officieel omschreven is zijn verantwoordelijkheid: “Leidinggeven aan twee teams van medewerkers die uitvoering geven aan jeugdbeschermingsmaatregelen.” An sich prima dat hij onze gesprekspartner was, omdat we dan met iemand een gesprek hadden die mandaat heeft.

Ik was uiteraard zenuwachtig, had me (wellicht teveel en te grondig) voorbereid met kennis over artikelen uit de Jeugdwet, Beroepscode van medewerkers in de Jeugdzorg, wettelijke informatieplicht etc. Ik wist immers niet wat me te wachten stond. Maar ik besloot om met nul verwachting het gesprek in te gaan, ervoor te zorgen dat ik ‘in control’ bleef over mijn emoties/verdriet en de focus zou houden op mijn wens: wat is het beste dat we kunnen bereiken voor mijn dochter Ismey? Want die zit al sinds december 2020 in een pleeggezin, heeft haar moeder verstoten, leeft van een minimale financiele vergoeding/zakgeld en dan ook nog es al die Corona maatregelen waar ze mee te maken heeft.

Het gesprek begon wat stroef – dat kwam ook omdat ik de keer (toen hij 1 dag vantevoren het geplande gesprek annuleerde) dat ik de teamleider aan het telefoon had gehad het geen prettig gesprek was. Niet in de zin dat we boos op elkaar waren, maar dat ik teleurgesteld was en dat ook uitte naar hem. Waarbij ik uiteraard wel respectvol bleef. Maar als vader enorm verdrietig en teleurgesteld was van de annulering; immers, ik dacht dat ik dichtbij het zoeken naar een opening was en die annulering voelde als de deur recht in mijn gezicht dichtslaan.

Maar na een aantal minuten ontdooiden we beiden en draaide het gesprek heel langzaam naar wederzijds begrip en vanuit ieders perspectief het open staan om te kijken of er een opening is. Van twee kanten realiserend dat mijn ‘ideale’ wens – namelijk weer contact met mijn lieve dochter – niet mogelijk is. Ook gezien het feit dat ze nog maar 5 maanden (tot juni) onder de zorg van Jeugdbescherming Gelderland valt. Vandaar ook mijn vraag hoe we eventueel kunnen gaan samenwerken aan de voorbereiding van daarna, dan is ze namelijk officieel meerderjarig. En, ik wil heel graag mijn rol als vader weer oppakken, in welke vorm dan ook.

Vanwege privacy ga ik hier niks vertellen over de inhoud van het gesprek en gemaakte afspraken. Maar het hielp dat ik kalm en beheerst was, en hem (over-)duidelijk liet merken dat ik niet uit was op een confrontatie. Wat hielp is dat ik mijn huiswerk had gedaan en wist waar ik het over had.
Ik heb meermaals benadrukt dat ik het belang van mijn dochter voorop stel in alles wat ik wens. Het ging mij niet over ‘gelijk hebben’ of ‘verwijten’. Mijn doel was en is: hoe nu verder en welke rol kunnen we daarin gezamenlijk oppakken?

Tijdens het gesprek bewoog hij heel erg langzaam van ‘er kan helemaal niks’ naar ‘okee, ik zal er over nadenken’ naar uiteindelijk concrete afspreken/actiepunten.
Weliswaar geen garantie, maar hij staat niet meer in de weerstand-stand.

Meer zat er niet in vandaag. Ik kreeg complimenten van de dame van Zorgbelang over hoe ik het gedaan had; ze maakte bijna nooit mee dat ze een ouder trof die het zo goed voor elkaar had. Zowel qua feitenkennis als rustig en beheerst blijven tijdens het gesprek. Dus; die kan ik in m’n zak steken, dat compliment 😉 De teamleider merkte op dat we inderdaad een valse start hadden gemaakt tijdens het eerste telefoongesprek en dat hij dit gesprek niet als onprettig heeft ervaren. Voor mij ook fijn om te horen, want hij zal best vaak te maken hebben (gehad) met boze/gefrustreerde/emotionele ouders.

Next steps: wachten op het verslag dat hij gaat maken. En daarna de opvolging van de gemaakte afspraken. Wordt vervolgd…….

Leestip

Jeugdzorginstellingen doen om principeredenen niet aan waarheidsvinding. De onderliggende gedachte wordt vaak samengevat met “iedereen heeft zijn eigen waarheid”. De bevindingen van jeugdzorginstellingen zijn dus vrijwel altijd subjectief. Deze subjectieve bevindingen komen uiteindelijk terecht bij een kinderrechter, die daar vervolgens een oordeel in een omgangs- en gezagskwestie op baseert. Daarbij wordt structureel niet getoetst aan de wet en aan internationaal recht.

Meer dan dat, is het in wezen niet. Het is dan ook wrang dat op dit moment ouders en kinderen stelselmatig van elkaar worden gescheiden op basis van rechterlijke uitspraken waarvan de onrechtmatigheid vrij eenvoudig aangetoond kan worden. Hieronder gaat het artikel van Mr. Tom Knijp uitgebreid op de materie in.

Het is voor 100% herkenbaar en tegelijkertijd confronterend. Alsof alle ouders en kinderen die hiermee te maken (= het slachtoffer van (zijn) geworden) hebben wellicht nooit in staat zullen zijn om dit ‘gevecht’ te gaan winnen. Wat mij betreft moeten we er alles aan doen om dit systeem te veranderen. Niet met de insteek dat we boos, kwaad en vol woede zijn. Maar met de intentie om ergens een ingang vinden op het gebied van ‘we zijn er er over eens dat dit alles niet klopt, dus hoe kunnen we – alle betrokkenen, dus ook de ouders – dit gaan veranderen?’

https://www.llmlegal.nl/blog/geen-waarheidsvinding-in-de-jeugdzorg-de-problemen-samengevat/

Mijn bijdrage: een boek

Omdat ik van mening ben dat ik een bijdrage moet leveren – om aandacht te vragen voor dit onrecht – heb ik besloten om een boek te gaan schrijven. Het beschrijft chronologisch wat mij – en de kinderen – de afgelopen 20 jaar is overkomen. Ik beschrijf ik mijn boek wat ik ervaren heb in het contact met en bemoeienisse van (falende) hulpverlening, scholen, (voorheen) Jeugdzorg, de Politie, Raad voor de Kinderbescherming, rechterlijke macht, advocaten en de zeer bedenkelijke rol die de moeder van mijn dochter en stiefdochter hierin speelt. En nog steeds.

Het is geen klaagboek van een boze vader. Maar geschreven vanuit het perspectief van een vader die ziet hoe een moeder er in slaagt om kinderen af te pakken en misbruik te maken van het gehele systeem dat dit faciliteert. En het opmerkelijk is dat iedereen in dit syteem weet dat dit niet klopt, maar tóch verandert er al jaren niets. En zo verliezen 16.000 kinderen per jaar het contact met één van hun ouders. En raken beschadigd voor de rest van hun leven.

Mijn doel van het boek is dat het hopelijk een discussie op gang gaat brengen tussen alle betrokken partijen, en dat men in gaat zien dat er iets MOET gaan veranderen. Meer nieuws hierover zodra de definitieve publictaie datum bekend is, dat zal naar alle waarschijnlijkheid in de lente van 2022 zijn. Vanwege de nieuwe en laatste ontwikkelingen heb ik besloten om die mee te nemen in het ‘verhaal’. Bijvoorbeeld de uitkomst van het gesprek dat ik ga voeren met Jeugdbescherming Gelderland en de klacht die ik heb ingediend tegen de Raad voor de Kinderbescherming.

Ik ga het in eigen beheer uitgeven en in eerste instantie zal het daarom niet meteen bij de grote online boekhandels te koop zijn. Simpelweg omdat dat te duur is en ze teveel marge rekenen, waardoor het boek anders te duur wordt voor degenen die het willen aanschaffen.

Als je op de hoogte gehouden over wanneer het boek uitkomt, stuur dan een mailtje met je naam en e-mailadres naar boek@maresch.nl Dan krijg je een bericht van me over de definitieve datum.

Ook kun je het alvast op voor-inschrijving bestellen. De prijs van het boel zal waarschijnlijk €19,95 worden; hiermee zijn de productiekosten gedekt. Want ik hoef en wil er niks aan te verdienen.

Artikel over het vaste (en herkenbare) patroon van ouderverstoting

Waarom kinderen niet openstaan voor het verhaal van de verstoten ouder, door Monique Meulemans. Klik hier om het artikel te lezen